[พล่าม] My Garden
posted on 09 Oct 2009 19:25 by takarairirin in Talk
ข้านึกสงสัย...
นานเพียงใดที่หัวใจข้าเมินเฉยต่อความรัก?
.
.
.
.
ผืนแผ่นดินที่ครั้งหนึ่งเคยอุดมสมบูรณ์
ปกคลุมด้วยต้นหญ้าเชียวชอุ่ม
แซมด้วยสีขาว สีม่วงอ่อน และสีชมพูของดอกหญ้าเล็กๆ
บ้างแต้มสีเหลืองประปรายด้วยกลีบของเจ้ากระดุมทอง
และบางแห่ง...ต้นหญ้าทรงสูงรวมกันเป็นหมู่เป็นกอ
ชูใบเรียวยาวเขียวอ่อนโบกทักทายสายลมที่นานๆ จะพัดผ่านมาสักครั้ง
.
.
ข้ายืนอยู่ ณ ใจกลางแผ่นดินผืนนั้น
.
.
ฝ่าเท้าข้า...สัมผัสได้ถึงความชื้นของน้ำที่ซึมแทรกอยู่ใต้ผืนหญ้า
ขณะเดียวกัน
แขนทั้งสองของข้าได้โอบกอดไออุ่นของแสงอาทิตย์ไว้เต็มรัก
.
.
‘รัก’ ที่แผ่นดินผืนนี้พร้อมจะมอบแก่สรรพสิ่ง
เลือนหายไปเมื่อใดกัน?
..
.
ลึกเข้าไป ณ ใจกลางเขาวงกต
สวนอันร่มรื่นของข้า
ซ่อนอยู่หลังปราการน้ำแข็งที่แสนวกวนนี่หรือเปล่า?
.
..
...
...หรือ...
ไอเย็นได้คลี่ม่านสีขาวบางเบาไปทั่วทั้งผืนดินอันอุดม
ทิ้งไว้เพียงผลึกใสนับล้าน
ที่ปรารถนาจะกลืนกินพลังแห่งชีวิต
จากต้นหญ้าทุกต้น ดอกไม้ทุกดอก
?
.
..
...
จริงอยู่
เกล็ดน้ำแข็งทอประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์นั้นน่ามอง
ลึกๆ ข้าบอกตัวเองว่า
...สวนข้าเป็นแบบนี้ก็งามใช่น้อย...
...
..
.
ทว่า...
มันกลับแล้งไร้ซึ่งไออุ่นและ ‘ชีวิต’
...
ปราการน้ำแข็งจะแผ่ไอเย็นปกคลุมสวนใจแห่งข้าอีกนานเท่าใด?
...
จะมีเปลวไฟที่คงอยู่ได้นาน
จนสามารถหลอมกำแพงของวงกตแห่งนี้,
กระชากม่านหมอกแห่งความหนาวเหน็บ,
ละลายผลึกใสนับล้าน
เพื่อคืนไออุ่นจากแสงอาทิตย์ให้กับผืนดินอีกครั้ง
หรือเปล่า?
…
และแม้นปราการพังทลาย
เบื้องหน้าจะกลายเป็นเพียงลานโล่งหรือไม่?
...
เปลวไฟจะยังลุกโชนรอเวลา
ให้อีกหลายชีวิตฟื้นตื่นจากห้วงนิทรางั้นหรือ?
...
รอเวลา...
ให้แผ่นดินได้รู้จักมอบความรักแก่สรรพสิ่งอีกครั้ง
ได้หรือเปล่า?
…
..
.
เมื่อใดกัน
ที่สวนใจแห่งข้าจะคืนมา
.
..
...
ข้าเฝ้าหวัง
จะประดับประดาสวนใหม่ด้วยคบไฟ
เพื่อขับไล่ความหนาวเหน็บอันโหดร้ายให้เหล่าพันธุ์ไม้
มอบแสงสีเหลืองนวลไหวระริกให้เริงระบำยามพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า
และเผื่อบางครา...หากหมู่ไม้ในสวนโชคดี
คงได้เห็นรอยยิ้มจากพระจันทร์บ้าง
...
..........................................................................................................
ทักทายและพูดคุย
แง่งๆ...บล็อคส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์อยู่นานและ
เมื่อคืนอารมณ์เปลี่ยว + ง่วงนอนนิดๆ และเพ้อหน่อยๆ
เป็นเหตุให้ได้เอนทรี่นี้มาลบกลิ่นเน่าของบล็อคได้ชั่วคราว
(เอ๊ะ...หรือจะเน่ากว่าเดิม?)
ตอนนี้เจ้าของบล็อคอืดอยู่ที่ต่างจังหวัดนะคะ
ปิดเทอมแล้ว'เหมือน'จะดีนะ
ไม่มีเปเปอร์ให้ปั่นจนไม่มีเวลานอนแล้ว
แต่...
ต้องผันตัวเองมาเป็นแจ๋วแทน
แล้วยังมีสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นรออยู่อีก
กรี๊ดดดด...
จะพักก็ไม่สบายใจแล้วคราวนี้
.
.
สรุป...ปิดเทอมนี้ก็เหมือนไม่ได้ปิดนั่นล่ะครับ
แต่ยังดี...ถือซะว่าได้มีเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบต่อไปเน้อ
.
.
หวังว่าจะได้เจอกันใหม่ในอีกเร็ววันนะคะ
edit @ 9 Oct 2009 20:11:52 by Ririn [L'Arc~en~Ciel --สายรุ้งที่ไม่เคยจางไปจากใจข้าน้อย]