Begin

แด่...พี่สาวที่เคารพ

ในความเป็นจริง
หนูไม่จำเป็นต้องพิมพ์ตอบพี่แบบนี้ก็ได้
แต่...พอได้อ่านสิ่งที่พี่ฝากไว้แล้ว
น้องคนนี้ก็นึกสนุก...อยากมีบทสนทนาของเราทิ้งไว้บ้าง
เผื่อนานๆ ไป สมองหนูกลายเป็นสมองปลาทองขึ้นมา
'ไดอารี่' นี้จะช่วยเตือนว่า...'ครั้งหนึ่ง เราเคยคุยกันดีๆ ด้วยนะเออ!'  

ก่อนอื่น...
น้องคงต้องขอบคุณสำหรับสิ่งที่พี่ย้ำไว้ตอนท้าย
หนูไม่ปฏิเสธหรอกว่า 'เคยนึกอิจฉาพี่อยู่หลายครั้ง'
เพราะ...อิสรภาพในห้วงมิติของพี่เป็นสิ่งที่น้องปรารถนา
น้องสาวคนนี้อยากสลัดพันธะ 'บาง' ประการให้ได้เหมือนพี่บ้าง
และอยากเข้มแข็งเหมือนพี่สาวเหลือเกิน

ทว่า...

เมื่อคิดในทางกลับกัน...
โดยคำนึงถึงสถานะของพี่ให้มาก น้องสาวก็พลันตระหนักขึ้นมาได้

'ในมิติของพี่ก็มีบางสิ่งที่เป็นโซ่ตรวนรั้งอิสรภาพแห่งจิตของพี่ไว้'

และแท้จริงแล้ว...

'พี่สาวไม่ได้อิสระอย่างที่น้องสาวเคยนึกอิจฉาหรอก'

.

.

หนูรู้ 
หนูเข้าใจ
และต่อไปจะ 'ตระหนัก' ไว้ให้มาก

ต่อมาก็...เรื่องคำขอบคุณ และการขออนุญาต
สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นหรอก...
น้องสาวยินดีจะมอบพื้นที่ให้หากพี่ต้องการ

เพียงแต่...

วันหลังบอกกันหน่อยก็ดีนะคะ
แบบนี้มันเซอร์ไพรซ์ กึ่ง จับต้นชนปลายไม่ถูกเมื่อใครมาถามเข้า
หวังว่า...พี่สาวจะ 'เห็นใจ' น้องเช่นกันนะคะ?
 
อ้อ! 
แล้วก็...หนูดีใจด้วยสำหรับชื่อใหม่ของพี่
อืม... เป็นชื่อที่เพราะทีเดียว 
และหนูพอจะเดาสีหน้าของคนที่ตั้งใจเรียกชื่อของพี่ออกด้วย!

แง่มๆๆ...
สุดท้ายก็อดอิจฉาไม่ได้แฮะ 55+

สุดท้าย...
น้องสาวคนนี้จะเปลี่ยนทัศนคติกับพี่เสียใหม่นะคะ
แม้จริงๆ มันจะเปลี่ยนมาพักใหญ่แล้วก็ตาม

'ขอโทษนะคะ' ...ที่ช่วงเวลาหนึ่งน้องไม่อาจมอบความเชื่อใจให้พี่ได้ทั้งหมด

แต่...วันนี้
โน้ตเล็กๆ ที่พี่ทิ้งไว้ทำให้หนูสัมผัสถึงความห่วงใยได้ 'ชัด' ขึ้น
และกล้า...ที่จะมอบความเชื่อใจให้กับพี่...'มากขึ้น'

ขอบคุณ...พี่สาว

ขอบคุณ...คนที่นำพี่คืนมา

รัก
ปานวาด